เหตุใดยังมิถือดาบอู๋โกว

ในปลายยุคราชอาณาจักรฉู่ ภายในประเทศประสบกับภัยพิบัติบ่อยครั้ง ประชาชนลำบากยากแค้น ภายนอกมีชนเผ่าป่าเถื่อนจ้องรุกราน ราชสำนักถูกราชครูผู้ชั่วร้าย “เว่ยเสียน” ยึดอำนาจ ราชาหนุ่ม “ฉู่ชิง” เพิ่งขึ้นครองราชย์ แต่กลับถูกเว่ยเสียนบีบบังคับ ต้องสั่งประหาร “เยว่ชิงซาน” วีรบุรุษผู้ต่อต้านเผ่ามาร และยังต้องทนเห็นพระราชมารดาสิ้นพระชนม์ต่อหน้า ทรงสิ้นใจด้วยความเศร้าโศก ทว่าฟ้าลิขิต ทหารหน่วยรบพิเศษจากยุคปัจจุบันได้ย้อนเวลามาเกิดใหม่ในร่างของฉู่ชิง เมื่อเผชิญหน้ากับการกดขี่ของเว่ยเสียน เขาเดือดดาลยิ่งนัก จึงประหารสมุนของเว่ยเสียนต่อหน้าสาธารณชน และบังคับเว่ยเสียนให้ออกไปเกษียณ เว่ยเสียนไม่ยอมแพ้ วางแผนลับจับมือกับหนานหมาน ส่งทูตเข้ามาข่มขู่ราชสำนัก ฉู่ชิงไม่สะทกสะท้าน ฟาดดาบสังหารทูตกลางท้องพระโรง จากนั้นทรงนำกองทัพออกศึกด้วยพระองค์เอง ปราบปรามเผ่าป่าเถื่อน ฟื้นฟูความสงบสุขคืนสู่แผ่นดิน